من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

سال نو مبارک

sahar60128 — Sun, 22 Mar 2009 10:31:28 GMT

سال نو مبارک

اميدوارم سالی خوب در پيش داشته باشید.

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز
خوش به حال دختر ميخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمی‌ پوشی به کام
باده رنگين نمی ‌بينی به جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن می که می ‌بايد تهی است
ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار
گر نکوبی شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

sahar60128 — Sun, 22 Mar 2009 10:30:44 GMT

سال نو مبارک

اميدوارم سالی خوب در پيش داشته باشید.

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگهای سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اينک بهار

شعر نو!

sahar60128 — Tue, 14 Oct 2008 15:14:25 GMT

بعد از یه غیبت کبری، سلام!

چند روز پیش دکتر الهی قمشه ای یه بحث جالبی می کرد! می گفت قدیما وقتی کسی یه شعر رو می خوند کلی به وجد می اومد ولی الان وقتی آدم یه کتاب شعر از این شاعرهای امروزی رو می خونه پر از جملات نا امید کننده است....

شاید دلیلش این باشه که امروزه مشکلات خیلی بیشتر از گذشته شده و روح شادی از بین رفته! نمی دونم! شاید هم دلیلش اینه که امروزی ها بیشتر از دست و پا زدن توی مشکلات لذت می برن! در واقع به جای حل کردن یا فراموش کردن مشکلات، شیرجه می زنن توش!

یه استادی می گفت برای حل مسئله باید سوار بر مسئله شد نه داخل مسئله.

دریاب دمی که با طرب می گذرد!

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش

sahar60128 — Wed, 01 Oct 2008 19:32:23 GMT

بشنو از نی چون حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند

کز نیستان تا مرا ببریده اند
در نفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
بازجوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوشحالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من
از دورن من نجست اسرار من

سر من از ناله ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دید جان دستور نیست

آتش است این بانگ نای و نیست باد
هر که این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد
جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هر که از یاری برید
پرده هاایش پرده های ما درید

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟
همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

نی حدیث راه پرخون می کند
قصه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جز بی هوش نیست
مر زبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بیگاه شد
روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو:"رو باک نیست
تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست"

هرکه جز ماهی ز آبش سیر شد
هرکه بی روزیست روزش دیر شد

درنیابد حال پخته هیچ خام
پس سخن کوتاه باید_ والسلام

تاثیر دعا!

sahar60128 — Wed, 18 Apr 2007 18:28:18 GMT

این متن بازم یه دزدیه!!! نمی دونم هم از کجا دزدیدم!!! صاحبش اگه خوند حلال کنه!

كشتي در طوفان شكست و غرق شد.
فقط دو مرد توانستند به سوي جزيره كوچك بي آب و علفي شنا كنند و نجات يابند.

دو نجات يافته ديدند هيچ نميتوانند بكنند، با خود گفتند بهتر است از خدا كمك بخواهيم.
دست به دعا شدند.براي اين كه ببينند دعاي كدام بهتر مستجاب مي شود به گوشه اي از جزيره رفتند.

نخست از خدا غذا خواستند.
فردا، مرد اول، درختي يافت و ميوه اي بر
آن، آن را خورد.
سرزمين مرد دوم چيزي براي خوردن نداشت.

هفته بعد، مرد اول از خدا همسر و همدم
خواست، فردا كشتي ديگري غرق شد،
زني نجات يافت و به مرد رسيد.
را نداشت. در سمت ديگر، مرد دوم هيچكس .

مرد اول از خدا خانه، لباس و غذاي بيشتري
خواست، فردا، به صورتي معجزه
وار، تمام چيزهايي كه خواسته بود به او
رسيد
مرد دوم هنوز هيچ نداشت

دست آخر مرد اول از خدا كشتي خواست تا او
و همسرش را با خود ببرد
فردا كشتي اي آمد و در سمت او لنگر
انداخت، مرد خواست بدون مرد دوم، به همراه همسرش از جزيره
برود.

پيش خود گفت، مرد ديگر حتما شايستگي نعمت
هاي الهي را ندارد، چرا كه در
خواستهاي او پاسخ داده نشد
پس همين جا بماند بهتر است.

زمان حركت كشتي، ندايي از آسمان پرسيد:
چرا همسفر خود را در جزيره رها ميكني؟
پاسخ داد:
اين نعمت هايي كه به دست آورده ام همه
مال خودم است، همه را خود
درخواست كرده ام.
درخواستهاي او كه پذيرفته نشد، پس لياقت اين
چيزها را ندارد.

ندا، مرد را سرزنش كرد:
اشتباه مي كني. زماني كه تنها خواسته او را
اجابت كردم، اين نعمت ها به
تو رسيد.
مرد با حيرت پرسيد:
از تو چه خواست كه بايد مديون او باشم؟.
از من خواست كه تمام خواسته هاي تو را
اجابت كنم.

بايد بدانيم كه نعمت هامان حاصل درخواست هاي
خود مانيست،
نتيجه دعاي ديگران براي ماست.

شاد و سلامت باشيد.

سال نو مبارک

sahar60128 — Sat, 17 Mar 2007 17:23:41 GMT

امروز داشتم چندتا از اجراهای "ريچارد کلايدرمن " رو گوش می کردم. یاد ذره بینی افتادم که وقتی می گیریم جلوی آفتاب نور رو متمرکز می کنه تا حدی که می تونه کاغذ رو بسوزونه. انگار سازها ذره بین هایی هستن که تمام صداها رو از دنیای اطراف ما، از آدما، از کائنات می گیرن و متمرکز می کنن... قدرت امواج رو تشدید می کنن تا به فرکانس آستانه شنوایی ما برسه و بشنویم ... بعضی آهنگا اونقدر شادن که چاره ای جز رقصیدن باقی نمی ذارن و بعضی ها اونقدر حزن انگیزن که اشک ریختن هم از سنگینی احساسی که القا می کنن، کم نمی کنه...

امروز وقتی داشتم به سمت خونه می رفتم از میون آدمای مختلفی رد می شدم... برام خیلی جالب بود که نوای موسیقی ای که گوش می کردم با قیافه آدما همخونی داشت! انگار اون موسیقی عصاره احساسات اونا بود.! کم نبودن قيافه هایی که با "Love In Winter " همخونی داشتن... نمیدونم!...

همیشه نزدیک شدن به اول فروردین منو می ترسونه... نمی دونم چرا؟! شاید دلیلش ترس از تولد باشه و شاید هم ترس از مرگ! نمی دونم کدومشه! سخترین مرحله در راه بیرون اومدن از عدم، قدم گذاشتن به دنیای وجوده... بقیه اش هم سخته ولی شاید به اندازه قدم اول سخت نباشه... می ترسم از این که امسال که همه دوباره متولد می شن، من متولد نشم. می ترسم نتونم از چیزایی که در "دیروز" ها برای خودم ساختم دل بکنم. می ترسم نتونم دوباره با الگو گرفتن از دیروز برای فردا کاری بکنم... می ترسم فردا چیزی نباشه که دیروز آرزو شو داشتم... می ترسم فردا چيزایی رو نداشته باشم که امروز دارم...

دلم می گیره از دیدن آدمایی که اونقدر تو دیروز و امروز و ... گم شدن که نمی دونن قراره چند روز دیگه همه با هم یه بار دیگه متولد بشیم... دلم می گیره از دیدن آدمایی که دوست ندارن دوباره پای سفره هفت سین بشينن چون همه کسانی که دوستشون دارن و پارسال کنارشون نشسته بودن، امسال نیستن ... دلم می گیره از دیدن اونایی که دوست ندارن دوباره متولد بشن چون "امید " ی براشون باقی نمونده... و خوشحالم برای کسانی که اونقدر "امید" و "آرزو" و "آرمان" دارن که دارن برای چشن تولد دوباره ی خودشون ثانیه شماری می کنن...

اميدوارم سال نو بهونه ای باشه برای نو کردن فکرمون، آرزوهامون و مسیر زندگیمون... اميدوارم همه ما بتونیم امسال سر سفره هفت سين در کنار عزیزانمون باشیم و با کوله باری از بهترین اندوخته ها، بتونیم یه بار دیگه لذت "متولد شدن" رو بچشيم...

سال نو مبارک

فاصله

sahar60128 — Sun, 18 Feb 2007 17:53:55 GMT

سلام

اين بار بعد از یه غیبت 2 ماهه برگشتم!!! این 2 ماه خیلی جالب بود! هر روزش پر از اتفاقاتی بود که به نحوی ازش جا می خوردم!!!

قبلا یه چیزایی در مورد فاصله بین "من" ها و "تو" ها نوشته بودم. ولی شاید اون روز به اندازه امروز بهش معتقد نبودم.

تو این مدت یه جورایی مجبور شدم آدمای بیشتری رو ببینم و با آدمای جورواجوری برخورد داشته باشم.

الان به این ایمان دارم که فاصله بین همه "من" ها و "تو" ها به اندازه تک تک کلماتی است که تو دلشون نگه می دارن و به زبون نمی یارن!

شاید "کلمه" خیلی پیش تر از "آدم" به دنیا اومده باشه!!! کلمه ها هر نوع مرزی رو از بین می برن و فاصله ها رو تعیین می کنن.

معمولا آدما به هر چی بیشتر فکر کنن، به هرچی بیشتر بها بدن، براش بیشتر فداکاری کنن و برای بدست آوردنش همه کائنات رو به کمک بطلبن و ....، همونو به دست میآرن.

اگه کلمات رو برای محافظت از غرورشون تو دلشون حفظ کنن، در نهایت از تموم ثروت های دنیا فقط یه چیز براشون باقی می مونه! یه غرور دست نخورده و یه مشت "کلمه" هایی که یادشون رفته کی باید ازشون استفاده کنن.

ولی اگه کلمات رو خرج کنن، شاید غرورشون گاهی اوقات خدشه دار بشه ولی در عوض یه دنیا و آدماش می تونن جایگزین اون کلمات بشن و حتی گاهی اوقات از غرورش هم محافظت می کنن.

فاصله بین "من" و "تو" زاییده تمام حرفای نگفته ی بین "من " و "تو" است.

sahar60128 — Wed, 20 Dec 2006 16:12:18 GMT

عمرتون 100 شب يلدا، دلتون قد يه دريا، توی اين شبای سرما يادتون هميشه با ما ...

شاديهايت به بلندای امشب، غمهايت به کوتاهی امروز، گريهات از سر شوق هر غروبت دلشاد...

يلدا مبارک

کار ما نيست شناختن راز گل سرخ...

sahar60128 — Fri, 08 Dec 2006 08:00:13 GMT

نمی دونم فرق قضاوت کردن با عاقلانه فکر کردن چيه! بايد در مورد هر چيزی و هر اتفاقی عاقلانه فکر کرد ولی از طرف ديگه نبايد قضاوت کرد!

خيلی سخته در مورد ديگران قضاوت نکنی! وقتی رفتاری رو از کسی به چشم می بينی و يا خصوصيتی رو از کسی باور داری، خيلی سخته که تو ذهنت براش يه طبقهبندی جديد ايجاد نکنی و از دريچه اون طبقه نگاهش نکنی! سخته آدم بتونه برای خودش حد و مرزی بين عاقلانه سنجيدن و قضاوت نکردن ايجاد کنه!

ولی اگه دقت کنيم کسانی میتونن کمتر توهين کنن، کمتر عصبانی بشن، کمتر کينه به دل بگيرن و بيشتر برای تعدادی از اطرافيونشون احترام قایل باشن که هيچ وقت قضاوت نمی کنن.

مثل نشستن سر جلسه امتحانه! سرت بايد تو برگه خودت باشه، حتی در مورد چيزايی که میدونی نبايد با کسی حرف بزنی، اگه يواشکی چشمت افتاد به برگه بغل دستيت حق نداری جواب هاشو بخونی و بهش بگی که درست نوشته يا غلط! حتی پيش خودت هم حق نداری فکر کنی که بغل دستيت درست نوشته يا غلط...

نمی دونستی می ميرم بی تو بدون چشات

sahar60128 — Thu, 23 Nov 2006 17:46:40 GMT

با پوزش از شاعر که من نامش رو نمی دونم! آقا/ خانوم شاعر! به خاطر اين دزدی حلال کنيد!

می ميرم برات!

نمی دونستی می ميرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

نمی دونستی که دلم مسته به ساز صدات

آرزومه که می دونستی که من می ميرم برات

میمیرم برات

عاشقم هنوز

نمیخواستی که بمونی و بسوزی به ساز دلم

گفتی من می رم

تو می خواستی بری تا فرداها گل خوشگلم

برو راهی نیست تا فردا ها از آب و گلم

از آب و گلم

سفرت بخیر ،

اگه میری از اینجا تک و تنها تو ، یه شهر دور

تو ، یه شهر دور ، برو که رفتن میرسه بدون ما به یه دنیا نور

به یه دنیا نور ( میمیرم برات )

سفرت بخیر ،

برو گر شکستی ز من ، میتونی دوباره بساز

دوباره بساز ، از دلی شکسته ، نا امید و خسته ، تو باز غرور

از دلی شکسته ، نا امید و خسته ، تو باز غرور ، تو بازم غرور

نمیخوام بیای ، نمیخوام توی تاریکی من تو حروم بشی

نمیخوام ازت ، نمیخوام مثل یه شمع بسوزی برام ، تو تموم بشی

برو تا بزرگی ، میخوام فقط آرزوم بشی ، آرزوم بشی

عاشقم هنوز

می ميرم برات!

نمی دونستی می ميرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

نمی دونستی که دلم مسته به ساز صدات

آرزومه که می دونستی که من می ميرم برات

میمیرم برات