| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
فرض کنيد يه فرقه ای مثلا بودايی و یا هر چيز دیگه ای ... (مثلا تو هند) معبد داشتن. بعد یه عده ی ديگه در حين جنگ داخلی و يا هر دلیل ديگه ای زدن درب و داغونش کردن !!!؟ بعد هم مردم طرفدار اون فرقه اومدن دوباره اون معبد رو (خيلی بهتر از اولی) بازسازی کردن. اون وقت هندی ها هم اون معبد رو داشتن و خرابی حاصل از جنگشون مرمت می شد و هم کلی توريست از جاهای ديگه می اومدن تماشا و هم طرفدار های اون فرقه روزی 100 بار می اومدن نذر و نياز ... جالبه نه؟!! يه تير و چند نشون!!!!؟؟؟؟ در اين صورت هندی ها خيلی خوش به حالشون می شد... فقط اميدوارم بين مردم اون قوم کسی شبا گرسنه نخوابه ... کسی از سرما نلرزه ... هيچ بچه ای کنار خيابون در حاليکه به ترازو کنارش گذاشته مشق ننويسه ... مردم يادشون نرفته باشه که گوشت چه مزه ای داره... هيچ پدر و مادری نباشه که شرمنده بچه هاش باشه ... کسی مرگ عزيزش رو در اثر یه بیماری معمولی نبينه... و اميدوارم اونا دخترک ها و پسرک های کبریت فروشی رو نداشته باشن که تو خيابون خودشونو با کبريت های نفروخته گرم می کنن و قلبشون با تموم شدن کبريت ها از طپش می ايسته... يه سری هم اين جا بزنيد : |
||
|
+
نوشته شده در جمعه پنجم اسفند 1384ساعت 17:29 توسط سحر
|
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
نوشته های پیشین |
|
|
فروردین 1388 مهر 1387 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 مرداد 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 |
||
|
|
پیوندها |
|
|
خیره به سازم می مونم گاهنامه دوباره اردیبهشت به دیدنت می آیم و گهگاهي دو خط شعري كه گوياي همه چيز است و خود ناچيز این نظر منه |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||