سلام !

به بعضی آدما اگه بگی که تصور کن يه خط به يه دايره مماسه ... نمی­تونه تصور کنه انگار اصلاً مغزش مانيتور نداره!!!

ولی برعکس يه عده اونقدر قدرت تخيلشون بالاست که می­تونن توی ذهنشون دنيا رو با همة بزرگيش, همون طوری که دوست دارن, بسازن!!! يکی در مورد کارش خيالبافی می­کنه, يکی در مورد درس خوندنش, يکی در مورد دوستاش, يکی در مورد خانوادش, يکی در مورد کسی که عاشقشه (فکر می­کنه که عاشقشه!)و يکی هم در مورد همه اينا ...

يه دنيای جديد می­سازه بعد هم بساطشو برمی­داره و ميره تو اون دنيا... ديگه فقط جسمش اينجا باقی می­مونه. چشماش بازه ولی نمی­بينه, گوشهاش شنواست ولی تيک تيک ساعت و خيلی چيزای ديگه رو نمی­شنوه, يه دنيا حرف برای گفتن داره ولی لب از لب باز نمی­کنه و ... ولی تو خيالش : يه دنياست, خودِ اونِ و همه چيز هم طبق مراد او...

ولی اگه ما می­تونستيم غير مادی و مثل روح زندگی کنيم, مطمئناً خدا چند کيلو خاک و گِل رو معطل ما نمی­کرد؟!

ما آدميم و جسم داريم و جسممون رو در کنار روحمون داريم. نياز داريم وقتی خوشحال می­شيم, از شادی بالا پايين بپريم و پايکوبی کنيم... نياز داريم وقتی ناراحت می­شيم گريه کنيم و گرمی و شوری اشک رو روی گونه­هامون احساس کنيم... نياز داريم کسانی رو که دوست داريم در آغوش بگيريم... نياز داريم برای به­دست آوردن خواسته­هامون بدويم, خسته بشيم, 100 بار نااميد بشيم و 101 بار اميدوار و وقتی بهش رسيديم, همه سختی­ها رو يه جا فراموش کنيم... ولی مگه تو رويا ميشه؟؟؟ تا کی می­شه تو رويا زندگی کرد؟؟؟ تا کی می­تونيم از آدمای دوروبرمون بت بسازيم و با اونا زندگی کنيم؟؟؟

اين طوری ممکنه يه روز که يه تلنگر خواب خرگوشی ما رو بهم می­زنه, ببينيم که همه چيز رو فدا کرديم. نه تنها به چيزی نرسيديم, هر آنچه رو هم که داشتيم از دست داديم. بدترين چيزی که می­شه از دست داد اونايي هستن که ما براشون همه چيز بوديم ولی ما نديديم که اونا هستن... اونايي که به خاطر ما تو عالم واقعيت خيلی چيزا رو زير پا گذاشتن و گذشتن و ناديده گرفتن و ما با بستن چشمامون به عالم واقعيت اونا و عظمت و شکوه وجودشون رو نديديم...

ممکنه اون چيزی رو که تو رويا ساختيم تو واقعيت هم داشته باشيم ولی دلمون نخواد که ببينيمش و يا يه چيز ديگه­ای بخواهيم...

خدا کنه اون روزی که از خواب بيدار می­شيم خيلی دير نشده باشه... شايد الان هم دير شده باشه ؟!!

ولی اگه به جای اينکه خواسته­هامونو به دنيای تخيل منتقل کنيم, همين جا بيشتر تلاش کنيم, يه ذره بيشتر جرأت و اراده کنيم و خودمونو لايق داشتن خواسته­هامون بدونيم, می­تونيم چيزايي رو که می­خواهيم تو دنيای واقعی بسازيم. حتی خيلی قشنگ­تر از رويامون! چون اگه تو حرکت کنی همه بهت کمک می­کنن و تو هم می­تونی داشته­هاتو لمس کنی و بهشون افتخار کنی...

بی­شک حتی اگه همين حالا هم از خواب بيدار شيم و شروع کنيم به ساختن, به خاطر تمام لحظه­هايي که تو عالم رويا و خيالات هدر داديم, افسوس می­خوريم.

خب ديگه سحر, بيدار شو!!!

شما چی؟ بيدارين؟!!!

وقتی 3-4 ساله بودم هر روز صبح به اميد يه روز تازه از خواب بيدار می­شدم. با اشتياق پای برنامة تلويزيون می شستم و نهايت لذتم لحظه­ای بود که "پسر شجاع" شروع می­شد. اگه اون روز پارک هم می­رفتيم که ديگه آخرش بود... لحظة بزرگی بود اون روزی که دوچرخه سواری رو ياد گرفتم و بزرگتر بود روزی که تونستم بدون زمين خوردن 180 درجه دور بزنم...

هر روز که می­گذشت آرزوها و خواسته­هامم بزرگتر می­شدن بعد هم تحقق رؤيای مدرسه و ..... تا امروز.

الان که به عقب نگاه می­کنم, می­بينم که داشتن اين رؤياها و تحقق اونها زيبايي اون روزا بودن. در واقع شايد فقط رؤيا نبودن اهدافی بودن که من برای رسيدن به اونها لحظه شماری می­کردم و اگه می تونستم تلاش می کردم. و اگه اونها رو نداشتم الان وجود نداشتم. چون اونوقت چيزی برای خوشحال شدن, برای ناراحت شدن, برای لذت بردن, برای احساس غرور کردن و برای احساس بودن کردن, نداشتم.

وقتی بزرگ بشی آرزوها و اهدافت تغيير می­کنن ولی خوبه که کامل تر و پخته تر بشن . البته به شرطی که تو هم ياد گرفته باشی که هدف رو جای مناسب قرار بدی, اسلحة متناسب  با توانت برداشته باشی و بعد از يادگيری فن تيراندازی, شليک کنی وگرنه تيرت همش اين طرف و اون طرف می افته و حتی نمی تونی پيداش کنی...

وقتی بچه بودم همش فکر می­کردم آدمايي که بزرگ شدن, حساب شده عمل می­کنن. می دونن دارن چی­کار می­کنن و حلا ديگه برای لحظه هايي که از دست دادنشون رو بارها تجربه کردن, برنامه ريزی دارن, فکر می­کنن و خلاصه مسيرشون مشخصه و الان می­دونن کجای راه هستن و می­دونن چی­کار کنن تا زودتر برسن. ولی تازگي­ها دارم آدمايي رو می­بينم که بزرگ شدن ولی هنوز هيچی نمی­دونن حتی نمی­دونن که بايد راه برن چه رسد به مسير و اينجور حرفا ....

بچه­های 2 ساله برای خوردن خوردن خوراکی­هاشون از قبل نقشه می­کشن يارو اصلا نمی دونه " از برای چه آمده و آمدنش بهر چه بود ..." !!!

ايجور آدما حال من يکی رو که به هم می­زنن. واقعا بی مسئوليتی يه عده (حتی در قبال خودشون) شگفت آوره!!!

به نظر من اونا اونقدر کم جرأت و بی اراده هستن که حتی جرأت ندارن آرزو کنن. نظر شما چيه؟؟؟